Over de tong, recensie Restaurant ' t Veerhuis, Oeffelt, Gelderlander 14-10-2010

Vakantie om de hoek in ’t Veerhuis
Voor de rubriek Over de tong gaan een culinair deskundige en een verslaggever van De Gelderlander wekelijks anoniem uit eten in een restaurant in de regio. Ons ‘eetteam’ velt op deze plek zijn oordeel. Deze week: restaurant ’t Veerhuis in Oeffelt.

door Dorine Steenbergen

In de zomer kun je het Brabantse Oeffelt ook over het water bereiken, met de Fietspendelboot. In bijvoorbeeld Mook of Overasselt met fiets en al aan boord. Vervolgens genieten van het fraaie panorama aan weerszijden van de Maas: Limburg bakboord, Brabant stuurboord. Het seizoen van de Fietspendelboot zit erop, zodat wij deze avond op minder romantische wijze naar ons reisdoel – ’t Veerhuis in Oeffelt – moeten.

De veerpont die hier ooit pendelde tussen beide provincies behoorde naar verluidt tot de drukste veren van Noord-Brabant. Toen de verkeersbrug in 1955 geopend werd, kwam er een einde aan de overtochten. Geleidelijk aan verloor ook ’t Veerhuis z’n functie. Verscholen in het groen, omringd door schitterende wandel- en fietspaden, is het op het terras van wat nu een hotel- restaurant is nog altijd goed toeven. Kijken naar het spelevaren op de Maas of naar de paarden in de wei voor de deur die deze mooie herfstdag de lente in de kop lijken te hebben.

Ik laat me alvast een mooie witte chenin blanc inschenken uit Zuid-Afrika (€ 3,60) terwijl ik op mijn tafelheer wacht. Ondertussen mijmer ik weg bij de folder die ’t Veerhuis aanprijst als pleisterplaats voor een tweedaags arrangement. Voor twee personen, twee nachten, met ontbijt en twee maal een driegangenmenu voor 250 euro. Zo goedkoop, dat móet een tikfout zijn. Nee hoor, zegt de in zwart en wit geklede jongeman van de bediening, dat is écht onze prijs. Als mijn gezelschap arriveert wil hij direct een biertje voor de dorst ( € 2,30). „ Geen schuimkraag”, stelt hij vast, „vermoedelijk is er niet even doorgetapt.” We krijgen er gratis een heerlijke kan fris kraanwater bij die regelmatig wordt bijgevuld.

We bekijken het menu dat niet extreem veel keus biedt, maar onder leiding van chef-kok Lars Hoesen wel mooie principes uitstraalt. Zoals de volgende boodschap: ‘ Wij willen nog lang van natuur & milieu genieten, daarom kiezen wij waar mogelijk vis, vlees en groente bewust, biologisch en uit de streek.’ Lofwaardig. „Daar hoort natuurlijk ook duurzaamheid bij”, merkt mijn immer kritische gezelschap op. „Dan past het niet om gerechten te hebben met macadamianoten, want die moeten toch echt worden ingevlogen. Zo ook de zonnevis die in de Atlantische Oceaan wordt gevangen.” In plaats daarvan verwachtte hij meer producten uit de buurt. Zoals forel of meerval. Het Veerbrood daarentegen dat we als voorafje met boter, zout en olie geserveerd krijgen, beantwoordt aan alle regels: speciaal gebakken door de bakker in Afferden, een deurtje verder aan de Maas. Het smaakt verrukkelijk.

Ik neem het vegetarische driegangen verrassingsmenu (€ 32,50), de ander eet à la carte. Hij laat zich de tartaar van Hollandse nieuwe, salade en een gazpacho met een basilicumkoekje (€ 9,90) goed smaken.

„Verse haring. De tartaar zit vol versgesneden groente, dat proef je. De gazpacho is van paprika en dat is doorgaans een problematische combinatie met vis. In dit geval smaakt ie er erg goed bij.”

Ik smul van gegrilde aubergine met gemarineerde rode bietjes, kerstomaat, crème van geitenkaas en dragon, met een salade van diverse slasoorten. De salade op ons bord, daarover zijn we het allebei eens, is heerlijk aangemaakt en kraakvers bereid. Dat weten we omdat ie op kamertemperatuur is.

Bij het voorgerecht hebben we ons een smakelijke riesling ( € 4,25) laten adviseren van de verderop aan de Maas gelegen wijngaard De Daalgaard in St. Agatha. Leuk dat Nederland steeds meer kwaliteit onder de kurk heeft.
Ondertussen vindt de horecakenner dat de bediening aangenaam informeel is – losjes en een gulle Brabantse tongvol – een goed tempo heeft en zorgt dat de gast zich zeer welkom voelt. Het interieur vinden we stijlvol. Veel glas, met wit linnen lopers gedekte tafels, houten vloer, weinig opsmuk en muziek die je niet hoort als je aan het praten bent. Over de buitenkant is de horecaman minder te spreken. „Kan wel wat onderhoud gebruiken. Twee glazen windschermen rond het terras zijn kapot.”

Het hoofdgerecht aan de overkant van de tafel is lamsrack met pikante jus van tomaat, aubergine, gekonfijte paprika en een puree van notensla (€ 24,90). Mijn gezelschap zet grote ogen op. „Wat een portie ligt hier op mijn bord! Ik denk dat dit wel 200 gram lamsvlees is. Da’s érg veel, en niet alleen omdat ik juist van plan was om af te vallen.” Toch eet ie z’n bordje schoon leeg. „Veel oog voor detail”, roemt hij. „Mooi gebakken vlees, lekkere groente, alles klopt, alles in balans.” Ik mag proeven van zijn puree en we verbazen ons over de heerlijke verfijnde smaak daarvan. Is het rauwe andijvie die daar doorheen zit, room en kaas wellicht? „Nee”, verklapt de gastheer, „ gewoon rucola en pijnboompitten”. Mijn gevulde groene paprika met risotto en eekhoorntjesbrood, courgette, oesterzwammen en macadamianoten smaakt al net zo voortreffelijk.

Dan het toetje. Voor mij een compote van rabarber met yoghurtmousse, kersensorbet en kletskop. Niks mis mee. Daar drink ik een glaasje Moscato d’Ásti, San Grato, Sergio Grimaldi (€ 5,50) bij. De ander reageert echter teleurgesteld op zijn ‘trio van appel’ ( € 9,90): sorbet van appelkaneel, parfait van appel en gekaramelliseerde appeltjes in kaneel en calvados.

„Klinkt mooi, maar blijkt fantasieloos. Vooral door die kale partjes appel. De sorbet heeft weinig smaak. Ik denk dat desserts niet de sterke kant zijn van de kok. Geeft niet, je hoeft niet alles te kunnen. Zet in zo’n geval een grand dessert op de kaart, met producten die langer van tevoren te bereiden zijn. Dat is minder risicovol.”

Bij de afterdinnerkoffie, geserveerd met friandises, (à € 3,50), stellen we niettemin vast dat ’t Veerhuis een ereplaats verdient in de Over de tongannalen. We zijn hier op vakantie om de hoek.

Prijs maaltijd voor twee personen, incl. drank € 111,40. ’ t Veerhuis, Veerweg 2, Oeffelt. Tel.: 0485-361313. www.veerhuisoeffelt.nl

Gouden plak voor wijn, Vermelding Cuijks weekblad 18-8-2010

Aangenaam Verrast door Streekwijn, Vermelding Gelderlander 06-2010

Artikel in Wining & Dining, 3-2009

Bijschrift bij de Johanniter 2008, pagina 22:

Johanniter 2008, wijngaard de Daalgaard
Een mooie, ingetogen wijn, gemaakt van de steeds populairder wordende druif. We proefden heerlijk fris fruit. Hij heeft flinke zuren, maar die zijn mooi in balans met de suikers. Deze wijn komt goed tot zijn recht bij visgerechten, of bijvoorbeeld bij een salade met warme geitenkaas.

Volledige artikel:

Nederland Nieuw Wijnland

In juni 2009 verschenen boek over Nederlandse wijngaarden bij uitgeverij Terra Lannoo BV, Arnhem, door Cila van der Endt, culinair schrijfster. Met proefnotities van Astrid Joosten en Therese Boer. ISBN9789089890177.

Op pagina 84 staat de Daalgaard vermeld:

Trossen wegknippen voor meer body

Stal & akker nr.27: Op de koffie bij

Een goed tot zeer goed oogstjaar voor Brabantse druiventelers

Wijngaard De Daalgaard won twee bronzen medailles en twee WIN-keurzegels op de Nederlandse Wijnkeuring 2008. Volgens de druiventelers wordt het imago voor de Nederlandse wijnen beter. Restaurants tonen steeds meer interesse. Het vroege voorjaar en goed weer leidt in ieder geval tot een geslaagde oogst. Op naar zilver.

Door: Durkje Hietkamp Fotografie: Twan van Asseldonk

Een door bomen overkapte landweg mondt uit in het Brabantse Sint Agatha. Achter een ijzeren hekwerk, omringd met beukenhagen, ligt wijngaard De Daalgaard. De druiven profiteren nog even van de stralende herfstzon, net als het plukteam. Lopend langs de rijen worden de trossen geplukt die in emmers verdwijnen. Twee dagen geleden bevestigde Marcel Pereboom het plukmoment. Over twee weken worden de laatste druiven geplukt van dit oogstseizoen.

Öchsle
Vandaag staat in het teken van de Johanniter. Deze witte druivensoort wordt sinds drie jaar verbouwd. „Dit is het eerste jaar dat we deze soort goed kunnen oogsten”, vertelt Hilde van Daal. „Het eerste jaar halen we alleen de druiven eraf. De stam van de druivenplant heeft tijd nodig om goed te ontwikkelen.” Wijngaard de Daalgaard, gelegen aan de Maas in het land van Cuijk, is één van de oudere wijngaarden in Nederland. In 1991 werd er voor het eerst geoogst. Momenteel worden er zes Duitse witte druivenrassen verbouwd. „De Johanniter is in principe schimmelresistent en doet het in Nederland goed”, vertelt van Daal. „Het is een ras die vroeg rijp is.” De Öchslemeter op de tafel geeft 1082 aan. Dit betekent dat het sap van de druiven 175 gram suiker per liter bevat en uit de tabel blijkt dat dit overeenkomt met een alcohol percentage van 11,1 procent. Het suikergehalte is van belang voor de uiteindelijke kwaliteit van de wijn. In een later stadium wordt eventueel restsuiker toegevoegd om op een uiteindelijk percentage van 11,5 uit te komen. „Het is een goed tot zeer goed jaar voor de oogst”, zegt Pereboom. „Het suikergehalte is hoger dan vorig jaar. Het weer is goed geweest en schimmels zijn nauwelijks toegeslagen. Hoe langer de druiven hangen, hoe rijper geoogst kan worden.” De zuurmeter wijst op 10 gram zuur per liter. „Dat is voor deze soort gemiddeld. De Riesling is over het algemeen zuurder. Die soort moet lang hangen om rijp te worden.” Per liter wijn is 7 tot 7,5 gram nodig. De zuurgraad loopt nog terug in het proces. Eventueel door toevoeging van kalk. Medio september werd de eerste oogst van het seizoen binnengehaald. „De Ortega is een schimmelgevoelig ras. Wanneer je te laat bent rot de hele oogst weg”, vertelt de wijnteler. „Het is een soort die veel onderhoud vergt.” De stokken worden elk jaar rigoureus gesnoeid. Eén tak wordt omgebogen en aan de onderste draad gebonden om de sapstroom te stimuleren. Een karwei dat van half januari tot begin februari veel handwerk vergt. In het voorjaar wordt de bodem bemest met calcium, magnesium, kalium en stikstof.

Brons
De cuvee St.Agather is gemaakt uit de Bacchus, Ortega en Schönburger. „Bij de Johanniter merk je aan de wijn dat het een jonge plant is, die niet meteen vol fruit geeft.” Veertelt de tuinbouwer. Van de Riesling en de Gewurztraminer wordt apart wijn gemaakt. Sinds 2003 zijn er in Nederland wijnkeuringen volgens de internationale normen van OIV (Office International de la Vigne et du vin) door 10 tot 15 vinologen. Deelname kost 50 euro per fles. In een Duits laboratorium wordt de wijn eerst onderzocht en worden de keuringsresultaten gerapporteerd. Een voorselectie bepaalt deelname aan de smaaktest, waarbij de wijnen worden beoordeeld op diverse aspecten op een schaal van 100 punten. De Riesling 2007 en St Agather zijn favoriete wijnen van de telers. „De Johanniter moet nog komen”, meent Van Daal, „Het is een ras met potentie.” De Daalgaard won twee bronzen medailles op de onlangs gehouden wijnkeuring van het Nederlandse Wijninstituut (WIN). De St. Agather-cuvee 2007 kreeg 78 punten en de Johanniter 2007 81. De Riesling-Traminer 2007 en de Gewurztraminer 2007 kregen een WIN-keurzegel. „Op basis van de oogst hopen we volgend jaar weer op zilver”, lacht de wijnboer. Hij ziet de keuring als een leerzame ervaring. „In het rapport staan ook tips. Zo merken professionele wijnproevers een stikstof tekort op, ze proeven of de plant stress heeft geleden of vochtgebrek heeft gehad. Te weinig body als commentaar verhelpen we door trossen weg te knippen. Een certificaat geeft een indicatie voor een kwaliteitswijn.”

Imago
Onder een overkapping staan de volle emmers in de schaduw. „Hygiënisch werken is heel belangrijk”, adviseert de wijnmaker. „Het is een relatief open proces.” De apparatuur heeft net voldoende capaciteit voor het kleinschalig bedrijf. Een kneusapparaat maakt de druiven kapot. De steel laat los en door een wiel worden de takjes eruit geslagen. Het afval wordt weer tussen de rijen in de wijngaard gebracht als bemesting. De druiven gaan de pers in. Door waterdruk zet de bal uit en wordt het sap uit de druiven geperst. Het sap wordt opgevangen in een roestvrijstalen opvangvat, waar sulfiet wordt toegevoegd die de wijn beschermt tegen microbiologische aantasting. Vervolgens komt het druivensap in de tank, wordt gist toegevoegd en vindt het gistingproces plaats bij een temperatuur van 15 tot 20 graden. Het sap wordt een nacht voorgeklaard en komt in een andere opslagtank, uitgerust met drijvende deksels zodat er geen zuurstof bij komt. In februari worden metingen gedaan en is sturing van bijvoorbeeld het zuurgehalte mogelijk. „In mei moet het gestabiliseerd zijn”, zegt Van Daal. Dan wordt de wijn gefilterd en gebotteld. De wijn gaat naar restaurants en slijters in de regio. Het imago voor de Nederlandse wijnen wordt beter”, zegt Pereboom. Restaurants tonen steeds meer interesse in Nederlandse wijnen. Ook de professionelere keuringen helpen daar aan mee.” Het vaste recept is in de vingers. Nu is het de uitdaging om door sturing de wijn continu te verbeteren. „De consument moet het willen kopen omdat het lekker is”, besluit Van Daal.

Bierland Nederland in de ban van de wijnbouw,

door Chris van Alem

St. AGATHA
Zeventien jaar geleden was de Daalgaard in St. Agatha de meest noordelijke wijngaard van Nederland. Nu behoort deze gaard van bijna één hectare, verscholen achter beukenhagen in het Oost-Brabantse land, tot een van de zuidelijker wijnproducenten.

"Wij bereiden ons nu voor op de pluk", zegt Marcel Pereboom. "Dat betekent vaten reinigen, het koelsysteem checken en blad verwijderen van de struik. Omdat de grijze schimmel (botrytis) er nog in kan komen als de druiven aan het afrijpen zijn." Vrijdag start de pluk van de Ortega-druiven, en in het weekeinden daarna komen de Bacchus, Schonburger, Gewurztraminer en Johanniter aan de beurt. "Half oktober volgt de Riesling als laatste." Pereboom, woonachtig in Oosterhout, runt de wijngaard samen met zijn partner Hilde en zijn zwager Koen van Daal. Zij werken allemaal vier dagen per week om vrijdags in de wijngaard te kunnen zijn.
"Het is een uit de hand gelopen hobby", zegt Pereboom. Jaarlijks produceert De Daalgaard 2.000 a 2.500 liter witte wijn, zoals de St.Agather en de Riesling-Traminer die verkocht worden via slijterijen in Cuijk en Haps en de kaasboer in Gennep, voor 7,95 a 8,95 per fles. Ze worden handmatig in de eigen gaard gebotteld. Volgend jaar april gaat de oogst van 2008 onder de kurk.
"Als je te vroeg bottelt, kun je nog neerslag krijgen van bepaalde kristtallen in de fles", zegt Pereboom, wiens achtergrond als chemisch
technoloog goed van pas komt bij de wijnmakerij. In 2004 raakte De Daalgaard wat klanten kwijt omdat de kwaliteit dat jaar tegenviel. "Sindsdien hebben we hard gewerkt aan verbetering van de kwaliteit. We houden nu o.a. proefsessies, samen met een vinoloog uit Nijmegen. We vergelijken daarbij steeds twee proefsoorten met elkaar." Daarbij wordt gelet op smaakprofielen als 'bloemig' en 'fruitig'. Sinds de aandacht meer is verlegd van de druivenstruiken naar de
wijnmakerij is de kwaliteit omhoog gegaan, vindt Pereboom. Vorig jaar resulteerde dat in een zilveren medaille bij de Nederlandse wijnkeuring voor de St. Agather Cuvee. "Dat verkoopt al een stuk makkelijker."

Review in het jaarboek van magazine "Holland Qualtime".

"Wijngaard de Daalgaard was bij de eerste aanplant in 1991 nog Nederlands meest noordelijke wijngaard. Die eer gaat anno 2008 naar een wijngaard op het waddeneiland Texel. Met de St. Agather levert de Daalgaard een goed product. Deze friszure wijn met een aangename fruitneus - kruisbessen, perzikje - en een smaak van groene appeltjes lijkt in de verte op een Sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland. Leuke terraswijn en een sappige begeleider van lichte visgerechten.

Wijngaard de Daalgaard, when first planted in 1991, was still the most northern vineyard in the Netherlands. In 2008, thet honour has been passed on to a vineyard on the Wadden Island of Texel. With its St.Agather, de Daalgaard has delivered a good product. This freshly acidic wine with a pleasant fruity nose - gooseberry and a touch of peach - and a taste of green apples can be modestly compared with a New Zealand Sauvignon blanc. Nice wine for a sunny afternoon and a juicy accompaniment to light fish dishes. "

Streekproducten: Nieuw omzetpotentieel voor Brabant.

NETWERK, NCRV

Positieve kritieken op onze st.Agather 2006 van vinoloog Nicolaas Kleij in het TV- programma Netwerk. Hopelijk kent hij nu de Daalgaard wel!

Zilveren wijn proeven

Van druiven tot wijn

Door Patrick Kerkhoff

St.Agatha.
De jaarlijkse open dag van de 'Wijnboeren komt er weer aan. Om hen een bezoekje te brengen hoeft u echter niet naar Frankrijk of Duitsland. Ook onze regio kent een echte wijngaard: de Daalgaard in St. Agatha. Onderzoeken wijzen uit dat er in Nederland steeds meerwijn gedronken wordt. Maar niet alleen gedronken, ook gemaakt. De dichtstbijzijnde wijngaard vinden we zelfs al in St. Agatha. Daar wordt de zogenoemde Daalgaard beheerd door familie Van Daal.
In 1991 begon de hobby van Niek van Daal een beetje uit de hand te lopen, toen hij aan de Kuilen te St. Agatha een hectare grond kocht en er wijndruiven ging verbouwen. Dit alles met maar één droom: eigen wijn. Lang heeft hij er echter niet van kunnen genieten, want Van Daal overleed in 1992. De wijngaard werd de eerste jaren daarna beheerd door René van Hout, maar in 2001 namen Van Daal's zoon Koen, dochter Hilde en haar vriend Marcel Pereboom de wijngaard op hun beurt weer over. Zij zijn inmiddels zo enthousiast dat ze allen een dag in de week vrij nemen bij hun baas om in de Daalgaard te kunnen werken. "Nu de oogsttijd is aangebroken werken we ook regelmatig in het weekend hier", vertelt Hilde, "er komen zelfs vriendden en bekenden mee helpen met plukken. Op het forse stuk staan tientallen rijen van ongeveer tweehonderd meter lang, vol met druivenstruiken.
"Uit een goede oogst halen we tweeduizend liter witte wijn," laat Marcel trots weten. Door de klimaatverandering wordt Nederland wel steeds geschikter voor het verbouwen van druiven voor wijn. Marcel:"Toch moeten we er wel wat extra moeite voor doen, zoals het creëren van een microklimaat". Door een brede en hoge haag om de wijngaard té plaatsen waait het minder en wordt de warmte beter vast gehouden. "Je kunt wel zeggen dat we semi-professioneel bezig zijn", gaat Hilde verder. We investeren ieder jaar weer om de kwaliteit van onze wijn te verbeteren." Sinds kort staat de Daalgaard dan ook ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en mag de wijn officieel verkocht worden. "Nu het wijnproces goed gaat kunnen we ons ook wat meer gaan richten op de commerciële kant van het verhaal." De wijn wordt inmiddels verkocht bij een slijter in Cuijk en een Kaaswinkel in Gennep. "Ook enkele restaurants hebben interesse", vertelt Hilde enthousiast. Gevraagd naar hun motivatie om wijn te maken, zijn beiden het er over eens dat ze het leuk vinden om een eigen product te hebben en dat telkens weer te verbeteren. "Maar op vrijdag in de wijngaard werken is ook welkome afwisseling na vier dagen op kantoor zitten."
Om aan anderen te laten zien hoeleuk en interessant het is om wijn in te produceren, opent de Daalgaard aanstaande zondag letterlijk haar poort en verschaft het de bezoeker een kijkje in de keuken van de wijngaardenier. Op die dag is het hele proces te zien van persen tot bottelen, maar misschien nog belangrijker, de wijn is natuurlijk ook te proeven! Op zondag 1 oktober is de Daalgaard aan de Kuilen in St Agatha geopend van 13.00 tot 17.00 uur. Kijk ook op www.daalgaard.nl

Door JEROEN BALEMANS (Gelderlander, zaterdag 27 september 2003)

terug naar vorige pagina